| |
| |
|
|
| درباره وبلاگ |
|
خدا افریدگار بود
و چگونه می توانست نیافریند؟
وخدا مهربان بود
و چگونه می توانست مهر نورزد
(بودن)میخواهد
وازعدم نمی توان ساخت
وحیات انتظار میکشد
واز عدم کسی نمی رسد
وداشتن نیازمند طلب است
وپنهانی بی تاب کشف
وتنهایی بی قرار انس
وخدا از بودن بیشتر بود واز حیاط زنده تر
واز غیب پنهانتر واز تنهایی تنهاتر
وبرای طلب بسیار داشت
پس چگونه می توانست نیافریند؟
|
|
| آمار وبلاگ |
| افراد آنلاين: - |
| مجموع بازديدها: - |
|
| | |
|
| |
|
|
| سه شنبه دهم مهر 1386
|
سروده های تراویده از طبعی بیش از حد اتشین
نوا های بریده ی جویده ی بر امده از دهانی لرزان
گاه ارزانی مرگ وگاه در خور تحسین همیشه به
غرقاب فراموشی فرو رفتنی اند
اما نغمه هایی نه چندان درخشان،حاصل بیدار خوابی های
دراز گوش ایندگان را بهتر نوازش خواهد داد
( انچه پر تند می بالد به پایان خویش بسیار نزدیک است) | |
|
|
|
|
نوشته شده توسط محمد در سه شنبه دهم مهر 1386 و ساعت 20:26
[لينك ثابت] |
| |
|
|
|
